VOEDSELACTIE LEONOR:!

Oktober 2014.

Op zaterdag 4 oktober a.s. staan onze vrijwilligers Patricia en Yvonne

 met een stand op de dierendag van de Jumper in Eindhoven.

Wij hopen u graag te zien!

September 2014.

Maandag 22 september komen er een aantal honden vanuit Griekenland naar Nederland.

Het gaat om: Rebecca (moeder) en Cappucinno (zoon).

Nefeli, een kleintje van ongeveer 12 kilo.

En Little, die niet Little meer is.

 Rebecca

Cappucinno

 Nefeli 

Little

 

4 augustus 2014.

Tanja Hoogeveen en haar partner hebben aangeboden om, op de terugreis van hun vakantie in Spanje, honden mee te brengen.

Zo brachten zij de honden Bru en Dante voor ons mee.

  Ook kregen wij een donatie van 60 euro.

 Dante

 Bru

Wij willen Tanja en haar partner namens het BHL team bedanken! 

BijNedcon Magazijninrichtingen in Doetinchem, konden we ruim 220 kg voer ophalen

 voor de stichting. 

                                                        Namens BHL heel erg bedankt!!!                                                            

Jumper Eindhoven bedankt voor de gulle donatie :

Februari 2014.

De puppy's die begin februari komen en het reisverslag van Yvonne.

Begin december ontvingen we een noodoproep uit Griekenland met de vraag of wij een nestje van acht puppy's konden opvangen en in Nederland een thuis voor ze te zoeken. We hadden geen opvang voor acht puppy's, maar wel voor vijf. Vier uit hetzelfde nestje en nog eentje uit een ander nest. We hopen dat wanneer de puppy's in opvang zijn we snel een goed thuis voor ze vinden. Is het mogelijk dan willen we de achtergebleven puppy's ook graag helpen.

We kunnen uiteraard nog niet veel over het karakter van de puppy's vertellen. Wel weten we dat ze waarschijnlijk formaat middelmaat hondje worden.

Heeft u belangstelling voor één van de pups dan houden we u graag op de hoogte.

        Penny.

Drie teefjes. Mini en Sunny uit hetzelfde nest. Pennie uit een ander nestje.

Alle ondeugende koppies uit het nest bij elkaar.

Het heeft even tijd gekost, maar hier mijn reisverslag.

Zaterdag 1 februari 2014.

Rond het middaguur naar Patricia.

Ze heeft voor de gastgezinnen, die een pup kregen, voer klaar gelegd.

En ook een aantal zakken voor Willie.

Nadat we gezellig gekletst hadden hebben we mijn auto volgeladen.

( Het is maar een kleine auto, dus helaas kon niet alles mee.)

Op naar mijn ouders, want dat is een stuk dichter bij Schiphol.

Zondag 2 februari 2014, 6 uur in de ochtend.

( Nee, ik hoefde niet wakker te worden, maar ik was het wel.)

Vanaf donderdag was ik al ziek en verkouden.

Ik heb me volgepompt met paracetamol en andere middeltjes.

Toch werd ik zondagochtend wakker met vreselijke oorpijn.

Ik had dus aan beide kanten een oorontsteking.

Vliegen met oorontsteking wordt afgeraden omdat je trommelvliezen kunnen scheuren.

Maar ja, niet gaan was ook geen optie.

Uiteindelijk na een uur wikken en wegen toch besloten dat ik me niet zo aan moest stellen en dat ik zou gaan.

Na nog een paar uurtjes te hebben geslapen ( voor zover dat lukte ) was het op naar Schiphol.

Dit keer ging het perfect met inchecken. Pfieuwww

Door de douane en weer ging dat poortje piepen. Geen idee waardoor.

Dus weer uitgebreid gefouilleerd.

Uiteindelijk allemaal prima en kon ik gaan wachten bij de gate.

Toen was er nog even spanning omdat er een (wat ik denk) monteur met een gereedschapskist bij het voorwiel bezig was.

Maar we konden gewoon boarden.

Ik had van mijn schoonzusje Kim speciale oordopjes met luchtdrukventiel meegekregen.

En dat was maar goed ook. Anders was het een nog iets minder plezierige vlucht geweest.

Maar het ging redelijk, wel pijn. Maar het was te houden.

Met iets wat vertraging door tegenwind landden we een kwartier te laat in Athene.

Nadat ik de benches van de band had gehaald kon ik opzoek naar Mary.

Mary, die alleen Grieks spreekt en verstaat, stond te wachten.

En we zijn toen naar het appartement van haar dochter Yiota, een uurtje rijden, gegaan.

En auto rijden in Griekenland, dat kunnen ze niet.

Rechts rijden, wat is dat....

Tussen de belijning rijden, uhmmm geen idee waar die witte strepen voor zijn.

Maximum snelheid, Ohw harder of zachter, maakt niet uit.

Autoweg waar je 80 mag, daar parkeren we de auto gewoon.....

Bij het appartement aangekomen liet Mary mij de slaapkamer en badkamer zien.

Ook waren een pups, die ik op kwam halen, daar aanwezig.

Nadat ik iedereen thuis had laten weten dat alles goed gegaan was, had Mary voor mij gekookt en kon ik wat eten.

Super lief.

Daarna was het naar bed. Het was daar een uur later, dus inmiddels was het 23.30uur.

Ik denk dat ik tegen 02.00uur in slaap ben gevallen.

Maandag 3 februari 2014

Rond 6.30uur was ik wakker.

Heb me aangekleed en ben naar de woonkamer gegaan.

Mary had ontbijt voor me klaar gezet.

Rond 08.45 uur gingen we naar beneden om naar Mary's huis te gaan.

3 van de 5 pups waren in het appartement.

Maar 2 moesten er nog opgehaald worden.

Het was passen en meten om de benches moesten passen in haar kleine autootje te krijgen. We gingen op pad.

Nog ruim een kwartier naar het huis van Mary rijden.

We werden (iets te) vrolijk begroet door een roedel honden.

De ene redelijk bangig en de andere totaal niet en die wilde het liefst je gezicht wassen.

We hebben de 2 andere pups opgehaald en zijn toen naar het vliegveld vertrokken.

Bij het vliegveld aangekomen moesten we inchecken.

Was het bij mijn vorige reis op de heenweg een gedoe, nu was het op de terugweg een gedoe.

Honden zouden geen familie zijn en al dat soort blah blah blah.

Uiteindelijk gelukt en toen moesten we naar beneden om de benches te laten controleren van de honden die in het ruim gingen.

Ook dat was allemaal prima.

Toen was het inmiddels 11.20uur en het vliegtuig zou om 11.55uur vertrekken.

Ik moest nog door de douane.

De hond die ik mee had in de handbagage moest ik laten staan, ik moest zelf eerst door het poortje.

En ook nu ging het poortje piepen......

Ik werd uitgebreid gefouilleerd. Mijn broekspijpen omhoog en bij mijn sokken kijken/voelen.

De rand van mijn broek, onder mijn borsten, bijna overal.

Je zou haast zelf denken dat je iets bij je hebt, behalve hondjes.

Nadat ik was goedgekeurd door de dame moest ik terug door het poortje om mijn handbagage hondje te halen.

Zij moest uit de tas en de tas moest gescand worden.

Ik heb haar als eerste door het poortje "geduwd', zodat ze zouden zien dat het bij haar niet ging piepen.

Want bij mij ging het poortje natuurlijk wel weer piepen.

De douane beambte wilde mijn handbagage hondje ook even fouilleren.

Natuurlijk, zei ik. Geen probleem.

Toen we daar voorbij waren, keek ik op het scherm en stond er bij mijn vlucht: Last call.

Oh jee, dacht ik.

Snel naar het toilet en nog een flesje drinken gekocht.

(Is altijd iets goedkoper dan in het vliegtuig.)

Toen bleek dat ik ook nog 1 van de laatste gates moest hebben, was het echt racen geblazen.

Ik kwam, net op tijd en als laatste, aan bij de gate.

Nog even gedoe met de formulieren die ik af had moeten geven in het vliegtuig, maar die ze bij het boarden al ingenomen hadden.

En op zoek naar mijn stoel.

En ja hoor. Daar zat al iemand.

Maar dat ging niet gebeuren. Hij zei dat hij bij zijn 2 vrienden wilde zitten en dat ik zijn stoel maar moest nemen.

Ja, als je mij gaat vertellen wat ik moet doen, dan heb je een probleem. Dus hij mocht gaan verplaatsen.

We hadden wind mee en dus waren we een half uur eerder geland als gepland.

En toen was het opzoek naar de benches met hondjes.

En ze kwamen maar niet, en ze kwamen maar niet.

Heel wat personeel om hulp gevraagd, maar het was of: U moet gewoon hier blijven wachten, of ze komen niet op die band maar met de lift.

Uiteindelijk bleek er dus nog een "Odd luggage" band te zijn , bijna aan de andere kant van het vliegveld

Ik daarheen geraced en daar stonden ze te wachten.

Op een kar geladen en hup naar Aad & Helene, en mijn schoonzusje Kim.

Ik was blij ze te zien.

We zijn naar de auto gegaan en hebben daar van alles (voer, benches, honden) overgeladen.

Toen was het hondjes naar gastgezinnen brengen.

Dat was super om te doen. Bedankt voor jullie vriendelijke onthaal.

Mijn schoonzusje kwam mij ophalen in de auto van mijn broer.

Een paar maatjes groter als wat ik heb.

Dat was echt super, anders had het niet gepast.

Onderweg nog de auto's omgeruild en door naar de volgende gastgezinnen.

Op dinsdag 4 februari rond 01.15 uur waren Kim en ik bij mij thuis.

Meteen naar bed en slapen, slapen, slapen.

Ik werd om 14.00uur wakker

Toen bleek dat Kim mij al een aantal keren had geprobeerd wakker te maken, maar zonder resultaat.

Tegen 16.00uur heb ik Kim op de trein naar huis gezet. Want ze moest nog 2 uur treinen.

Gesloopt was ik. En dinsdagnacht werd ik nog wat zieker.

Woensdag bij de huisarts bleek ik een keelontsteking en dubbele oorontsteking te hebben.

Auwww. Ik hoop dat ik geen van de gastgezinnen heb aangestoken.

Mijn dankspeech:

Bij deze zou ik toch graag Willie en Marijke bedanken voor de steun via sms en Whatsapp.

Patricia voor alle steun, al was het maar om ff te kunnen klagen of gewoon te kletsen.....

Kim, mijn schoonzusje, dat ze me zondag heeft weggebracht en maandag heeft opgehaald.

Dat ze heel de dag gereden heeft en me heeft gesteund.

En Jeroen, mijn broer, van wie ik de auto mocht lenen.

Nu ben ik vast wel wat vergeten te vertellen of vergeten iemand te bedanken.

Mocht dat zo zijn. Bedankt.......

Ik hoop dat mijn verslag niet te lang is geworden en vol staat met nutteloze informatie, mocht dat zo zijn, sorry

Ik zeg: Op naar de volgende reis.

Live every moment, Laugh every day, Love beyond words.

Yvonne, jij namens ons bedankt ;-))

St. Beter HondenLeven - KvK: 20 159 883 - IBAN: NL97RABO 0 1305 56 041 - Tel: 0165-557309